Nalan Demirci - Eğdi Başını Çiğdem Çiçeği / Kapandı Ömür Perdesi

Şiirlerinize Sesli Kalemler Ekibinin Ses Olmasını İstiyorsanız TIKLAYIN


Döşenirken ufka güneşin kızıl gölgesi,
ılık ılık esti doğudan sabah yeli.
Eğildi söğüdün salkımları ,
süpürürcesine öptü toprağın yüzünü.

Uyandı güneşe sevdalı Çiğdem Çiçeği...

Perdesini hafiften araladı beklemeye başladı ev sahibi.
Kaldırımları döven topuk sesi;
komşusu Necla hanımın işe geç kalmışlık telaşıydı.
Ne var ne yok takmış takıştırmış, koşarcasına arabasına yürüdü.

Simitçi çocuğun sesini duyan Sevil hanım balkona çıktı___ gecelikli.
“Simitçi!!” sesini duyan karşı komşusu Ahmet Bey’in gözleri açıldı fal taşı gibi.

Asmalı köşkün demir kapısı aralandı ,
Hanımeli çiçeğinin serin kokusu kuşattı mahalleyi.
Çan sesinden ürktü , uçuştu dut ağacının aç serçeleri.
Gelen sütçü Fadime teyzeydi…

Kuşbaz elinde beyaz bayrak , ağzında ince ıslık ,
Rengarenk güvercinlerini savurdu masmavi göğe.
Oturdu iskemlesine , çıkardı tütün tabakasını ,sardı incecik sigarasını.
Çekince bir kaç nefes ,bulutları kucakladı hülyalı gözleri.

Kaldırdı başını Çiğdem Çiçeği...

Yoktu cam kenarında ev sahibi.
Boş duvarlarda yankılandı çay bardağının kaşık sesi.
Dudaklarında dolandı çayın ilk acı/demi.
Ekmeğinden bir lokma ısırdı ,çiğnedikçe ağzında büyüdü lokma.
Yutkunamadı ,takıldı kaldı boğazında .
Doydu yüreği yalnızlığa.

Tozlu vitrindeki resmine uzandı zoraki titreyen eli ,
Kenarı iğne oyalı yemenisiyle ovaladı kırış kırış gözlerini.
“Hayat “ dedi ”ne çabuk tükettin beni”
“Yoksa ben mi tükettim bilmeden seni”
“Bilseydim ne değişirdi”
“Kader yine benim kaderim değil miydi”
“Var mı yazılanı yazgısından silebilen”
“Birinci gerçek doğum, ikincisi ölüm, aradaki hayat denilen şey neydi? “
Zil çaldı , gelen kim(se)... kimdi ?
...kapıdan yine yalnız döndü.

Çevirdi başını Çiğdem Çiçeği...

Güneş yürüdü .
Gölgesi küçüldü.
Toprağın damarlarından suyu çekildi.
Telefon çaldı acı...acı...
Komşular duydu ev sahibi duymadı.
Yine ilaçlarını fazla almış ,derin bir uykudaydı.
Bu hastalık onu genç kızlığında yakalamıştı.
Hocalar “evlensin “iyileşir ,
“Hele bir de anne olsun bir şeyi kalmaz” demişti.
Dedikleri gibi hiç/ bir şeyi kalmamıştı.
Kimsesizliği hastalığından daha zehirliydi.
Sandalı yüzerken derin uykularda ,
Vadesinin dolmasını bekledi dünya ufkunda.

Eğdi başını Çiğdem Çiçeği...

Güneş yürüdü.
Gün indi.
Gökyüzü yıldızlar giyindi.
Yanmadı ev sahibinin kristal avizesi.
O gece dert giyindi yüreği ,yummadı gözlerini.
Bekledi ...bekledi...bekledi...
Kimseler gelmedi ...
Aralanmadı bir daha (ömür)perdesi...
Kurudu , döküldü bütün taneleri,
Örttü kendi toprağını
güneşe sevdalı Çiğdem Çiçeği.

                                Nalan Demirci
                              25 Haziran 2011


Nalan Demirci Yazılı Şiirlerine DÖN

Yorumlar

Ad Soyad:	Yorumunuz:
E-posta:
Tarih:
19.05.2012 17:22:36